گلایه
زندگی ،نفس کشیدن،آرامش،طلوع،غروب،عشق،نامردی،خیانت،دروغ،صداقت،زیبایی،سفید،سیاه،تاریکی،نور،
امید،ناامیدی،انسانیت،مرگ،همه و همه جمع شدند توی این دنیا،دنیا که از دنی می آید یعنی پست !ولی چرا پست؟هم خوب داریم ،هم بد،پس دنیا به خودی خودش پست نبوده و نیست.مهره های دنیا،آدم ها اون رو پست کردند آنقدر پست که ،نفس کشیدن واسه همه سخت شده ،همه جا تاریکی،گرفتاری،ریاکاری...دلها دیگه یک رنگ نیست،دیگه لبخند به روی لب کسی نمیشینه!شک و آه و ناله جای خودشونو خوب پیدا کردند.نگاه های
پراز التماس ،فریادهای بی صدا،چهرهای غبار گرفته،دل های خالی از مهر و محبت،روزهای کسل کننده،
شب های ناآروم،به کی باید گفت؟موندیم تو کف کارهای خودمون،از دور و نزدیک چیزهایی میشنوی که شاخ درمیاری،شاخم درنیاری یه روزی واسه خودت اتفاق میفته،عجایبی که دیگه امروز عجایب نیستن.رفتارهایی انجام میدهیم که یاد گرفتیم واسه خودومون هم توجیه میکنیم.نمیدونیم کجای کاریم؟تازه به خودمون افتخار میکنیم که نه بابا،مدرن شدیم.نامردی و خیانت پررنگ شده،دل ها سنگ شده و مهره ها به سختی حرکت میکنند.آره گلایه دارم از این روزگار،از این چرخ روزگار که داره هر طوری دلش میخواهد میچرخونه؛تو بگو ؟تقصیر کیه؟تقصیر کیه؟تقصیر من؟امثال من؟
تو واسه زندگی کردن ما رو آفریدی،واسه کامل شدن ،از ذرات وجودت در ما دمیدی.حالا این دل ها،همون دلهایی که باید توی کوچه پس کوچه های زندگی ،دنبال تو بگردن،همشون خسته شدند،همشون گلایه دارن،از
زندگی،میگن:زندگی بد شده،افتضاح شده...!