نوشتم برای تو...

برام كامنت گذاشتيد كه به چي ميخندم كه اينقدر خنده داره كه غم پر رو از رو ميره؟

اينم جواب...

ميخندم به تو، به خودم، به زندگي و به سايز غصه هام

به غصه هام كه چه كوچيكن و من چقدر جديشون گرفتم، اونقدر كه از يه گوله ي كوچولوي

برف يه بهمن ساختم كه سرم آوار شد و زندگيم شد يه جهنم، جهنمي كه از روي جهل، حرص،

حسد و... خودم هيزم كشش هستم

از دغدغه هام خندم ميگيره وقتي كه پا توي بيمارستان ميذارم و با كوه هاي درد مواجه ميشم

 وقتي از قبرستون رد ميشم و ضجه مردم واسه عزيزاشونو ميبينم و مرده هايي كه ديگه فرصتي ندارن

نه براي خنده، نه براي گريه و نه براي غصه.

اينا رو كه ميبينم به به خودم ميخندم كه فكر ميكنم از همه گرفتارترم و مصيبت من از همه عظيم تره.

اون موقعه كه غم پرو هم از خنده من از رو ميره و پاشو از گلوم بر ميداره تا دوباره نفس بكشم 

 

 آنقدر ميخنديم كه غم از رو برود....

سلام به توقف ممنوعی های عزیز.اعیادتون مبارک و خوش

برای نیوشای عزیزم....

زندگي را نفسي ارزش غم خوردن نيست

                                                        و دلم بس تنگ است

بي خيالي سپر هر درد است

                                      باز هم ميخنديم

                                                            آنقدر ميخنديم كه غم از رو برود.

                                                                                             

                                                                                     (نويسنده:يه آدم باحال)   

 

انتظار برای یک مهمان دوست داشتنی

تقديم به خوشايندترين مهمان دنيا كه چشم براهش دوخته اند:

روزي دوباره كبوترهايمان راپيدا خواهيم كرد

و مهرباني دست زيبايي را خواهد گرفت

روزي كه كمترين سرود بوسه است

وهر انسان

           براي هر انسان

                                         برادري ست

روزي كه ديگر درهاي خانه شان را نمي بندند

قفل

       افسانه اي است

و قلب

         براي زندگي بس است

روزي كه معناي هر سخن دوست داشتن است

تا تو به خاطر آخرين حرف دنبال سخن نگردي

                           روزي كه آهنگ هر حرف زندگي است

تا من بخاطر آخرين شعر، رنج جست و جوي قافيه نبرم

روزي كه هر لب ترانه اي است

                      تا كمترين سرود بوسه باشد

روزي كه تو بيايي

                        براي هميشه بيايي

                                          و مهرباني و زيبايي يكسان شود

روزي كه ما دوباره براي كبوترهايمان دانه بريزيم

و من آن روز را انتظار ميكشم

                 حتي روزي

                                  كه ديگر

                                                    نباشم 

                                                                      اجمد شاملو       

تا هميشه وداع

با داعيه ي دوست داشتن به دنياي من قدم گذاشتي

              گفتي دوست بداريم با تعهد

                        كنار هم باشيم بي توقع، بي دروغ

 پذيرفتم

 به احترام عشق كه ذات حق است

        با قلبم كه قلمرو خداست پذيرفتم كه

                     دوستت بدارم بي توقع و بي دروغ

مرا آسماني و مقدس ميخواندي

من هم با فرازهايت خنديدم

با فرودهايت گريستم

در شب زنده داريهاي تو پلكم به هم نرسيد

با تلخي ها و نيامدن ها و رفتن هاي كودكانه ات ساختم

با تمام دورويي هايت قلبم سر پناهت بود

                            و تو.....؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!.........

تمام اين مدت خاطره هايي كه با هم نقاشي مي كرديم

           را با دروغ رنگ ميزدي و به سادگي معصومانه من مي خنديدي

                          همان سادگي و آسماني بودني كه از صداقت و دوست داشتن بود

                                   و نفهميدي كه اين تحقير عشق بود

آنقدر نقش بازي كردي و دروغ گفتي

كه از بازيچه بودن و صداقت و دوست داشتن سير شدم

با تو وداع تا هميشه  

ديگر به ويرانه ي قلبم سرنكش تا نشاني از عشق بيابي

                 ديگر تو را دوست ندارم

نه

حتي يادآوري زيباترين لحظه هاي با تو بودن هم

                 ديگر قلبم را تكان نمي دهد

از اين پس نقاشي هايم براي تو سياه رنگ ميشود

      تا جذبه ي رنگهاي آسمانيش

                          عشقه اي چون تو را

                                     به ساقه ي نازك نهال وجودم رهسپار نكند

پشت سر را نگاه نميكنم تا خاطره روزهاي با تو زنده شود

         نمي ايستم چون پا بند تو نيستم

 براه ام ادامه ميدهم چراكه ميدانم

               به ازاي هر انسان ناپاكي يك انسان راستگو هست

                      بدنبال همان راستين مي روم

چرا كه از ازل بر سر در سراي زيستنم خدايم حك كرده

                             تو مرا داري  بازنمان  

                                                    توقف ممنوع

عشق هاي صورتي

براي تو ...

يادمه دراز كشيده بودم كه اومدي كنارم روي تخت نشستي

دستي به موهام كشيدي و گفتي حسود خانوم گفتم دوباره ميرم سفر ترسيدي بدون تو بهم

خوش بگذره يا زير سرم بلند بشه؟

منم نگاهت كردم و گفتم آرزوم اينه كه تو خوش باشي، با من يا بي من فرقي نداره

نگاه شيطنت آميزي كردم و گفتم بيشتر از چشمام قبولت دارم بهم خيانت نميكني

تو خنديدي

با چشمهاي ديوانه كننده ات كه پر از شيطنت بود نگام كردي و آروم سرت رو اوردي جلو

با صدايي پر از بدجنسي گفتي: اگه كردم چي؟

يه وري لبخند زدي

 انگار بزرگترين لذت زندگيت حرص دادن من بود و منتظر بودي جيغم در بياد

منم كه ميدونستم ميميري واسه اينكه حسادت زنونه م رو ببيني نامردي نكردم وحالتو گرفتم

خونسرد نگات كردم و گفتم گاهي آدما تو زندگيشون خر ميشن خوب تو هم آدمي مگه نه؟

منم اينجا خوش خيال فكر ميكنم كه چه پسر دسته گلي هستي خير سرت.

اين تويي كه ميبيني چقدر دوست دارم و با شرمندگي بايد تو آينه به خودت نگاه كني و ببيني كه

چقدر پستي؟ عوضي

(فقط نگام مي كردي و تمام مدت داشتي از حرص ميمردي و منم از لذت)

البته گاهي سر و گوشت مي جنبه ولي مي دونم ميخواي بگي هنوزم

خاطرتو خيلي ها ميخوان و حواسم رو جمع كنم كه يه وقت بهت بد نگذره

خيالي نيست اول و آخر مال خودمي

چيه؟ ميگن مال بد بيخ ريش صاحبشه؟

تو هم موهامو كشيدي

گفتي ميدوني چند تا دختر واسم ميميرن؟

گفتم ميليونها

آروم زدي تو گوشم و گفتي ميدونستي خيلي عوضي؟

گفتم آره. نگو كه تازه فهميدي

تو هم بغلم كردي و رو سينت فشارم دادي

زدم زير خنده گفتم ما ديونه ايم يا بقيه زن وشوهرا؟

آخه هميشه با گفتن اين حرفا يه جنگ شروع ميشه

تو خنديدي و گفتي تو كه ديونه اي شك نكن. اگه سر اين حرفا دعوامون نميشه واسه اينه كه

هنوز يادمونه كه چقدر همديگه رو دوست داريم و اينقدر بهم اعتماد ميكنيم كه نذاريم شك زندگيمونو

خراب كنه. خنگول جون چقدر بايد برات كلاس توجيهي بذارم و تو ام شهريه ندي

خنديديم

 به اين فكر مي كردم كه چقدر دوست دارم با اينكه خيلي اذيتم ميكني

الهي تمام لحظه هاتون بي شك و عاشقونه باشه

     (میدونم فرداست ولی تولدت مبارک)   

معجزه هايي كه عادت شدند...!

پشت هياهوي شلوغي روزمره گي هامون چه ساده روزمرگ شديم

يادمون رفت كه زندگي خواب و خوراك وكار و تجصيل و زير آب همديگه رو زدن و اينا فقط نيست

يادمون رفت كه توي اين روزاي پر تكرار كه به اسم زندگي مي شناسيم يه معجزه هايي هر روز

دارن تكرار ميشن اونقدر كه شدند عادت.

مثل خورشيدي كه هر روزداره با نارنجي و زرد طلوع ميكنه

 و با قرمز و بنفش غروب. يادمون رفت گاهي به آسمان نگاه كنيم ....

يادمون رفت گرگم به هواي ماه و ناهيد رو كنار سريالهاي هر شب براي چند ثانيه دنبال كنيم

يادمون رفت از آب دادن گلدونا لذت ببريم و فقط گلهاشونو براي با سليقه جلوه كردن چيديم....

يادمون رفت زير بارون چترهامون رو براي لحظه اي ببنديم و بذاريم قطره هاي كوچولوي بارون

گونه هامونو قلقلك بدن و نذاشتيم يه قطره ي بارون به جاي اينكه بخوره زمين بيفته كف دستامون

ترسيديم خيس بشيم، سرما بخوريم و نفهميديم شايد اين معجزه بارون آخرين باره كه تو زندگيمون

تكرار ميشه....

خدايا ببخش براي اينكه يادمون رفت به گنجشكها غذا بديم و يادمون رفت لحظه ي عوض كردن

آب تنگ ماهي ها رو هم زندگي كنيم...

ببخش كه يادم رفت چندبار زندگيمو نجات دادي تا بفهمم زندگي يعني روزمره گي هام به اضافه ي

همين معجزه هات، ايناست كه به زندگيم نفس ميده طعم ميده، وگرنه زندگي چيز خاصي نيست داري زندگيتو ميكني كه ميري چاي بخوري تا خستگيت دربره و ميري سر گاز و بومب و همه چي به همين هلويي تموم.(به پست قبليم،از من به من نزديكتر تو...، سر بزنيد ماجرا رو نوشتم)

ببخش منو واسه تمام لحظه هايي كه بدون يادت سپري كردم و به قول ثمره كماليان  به جاي

اينكه زندگي رو زندگي كنم، بازي كردم

 

رویا...

کنار پنجره اتاقم روی تخت نشسته بودم و بیرون رو نگاه میکردم.پنجره رو باز کردم آواز گنجشک ها گوشم رو نوازش می داد و نسیمی که روی گونه هام می وزید بوی عشق رو در تمام فضا پخش کرده بود..بوی عشق!!خوش بو تر از یاس و حتی بهار نارنج انگار ترکیبی ازهمه ی خوبی ها بود..چه حس عجیبی!!از خود بی خود شده بودم.دلم می خواست گنجشک بودم پر می زدم به سمتش می نشستم لب پنجره اتاقش وجیک جیک می کردم.توی خیال خوب تونسته بودم تسخیرش کنم فقط مال من بود یه دفعه یه اندوه یه نگرانی تمام وجودمو در برگرفت.نکنه من و اون بهم عادت کردیم.و از روی عادت جمله ها رو تکرار می کنیم.نکنه یه روز گرمای عشقمون به سردی و تنقر میل کنه..مثل آدم هایی که  اولش داغ داغند بعد همه چیزرو به دست فراموشی می سپارند.ولی هنوز نسیم می وزید وتنم رو قلقلک می داد و من لبخند میزدم....